Mijn Ervaringen met Geld

28 Oct 08

Toen ik klein was vertelde mijn moeder dat ik al mijn geld moest sparen in een spaarpot. Eenmaal mijn spaarpot goed vol zat zou ik mezelf iets moois mogen kopen. Woah, was ik even helemaal opgewekt om dat hoopje muntjes te zien groeien!

Elke zondag kreeg ik mijn zakgeld (we noemden het “mijn zondag” i.p.v. zakgeld) – en stak ik mijn geld in mijn spaarpot. Mijn spaarpot was een beertje dat transparant was van zijn voeten tot aan zijn borst – waardoor ik letterlijk mijn geld zag ‘groeien’. Ik was zo fier op mezelf wanneer ik die muntjes er in stopte – ze zag vallen en zag deel maken van een grotere hoop.

Dan, op een dag na laaaaaang sparen, telde ik het geld met mijn moeder en ze zei dat het nu goed was voor mij om iets te kopen (ik kon toen niet echt tellen, ik zat er gewoon bij terwijl zij telde – ik had geen begrip van “hoeveelheid” qua geld en wat “veel” of “weinig” geld voorstelde).
Ik was ZO blij. Ik had nooit de leuke speelgoedjes dat mijn vrienden gewoon waren dus dacht ik dat dit voor mij de kans was om ook zo iets leuks te kopen voor mezelf.

We gingen dan naar de speelgoedwinkel (ik weet nog dat ik verast was dat er meer dan één verdiep was!) zodat ik iets kon vinden voor mezelf. Al die kleurtjes and glimmend plastiek vond ik gewoonweg geweldig. Telkens als ik iet zag en iets had van “DIT IS HET!!!!” riep ik “mama ! mama! mama!” terwijl ik ongeduldig naar het speelgoed zat te wijzen.
Dan zei ze simpelweg :”Neen, dat is te duur, je hebt niet zoveel geld.”

Dan ging ik maar opzoek naar iets goedkoper (goedkoper uitzag/kleiner uitzag lol) hetzelfde scenario deed zich voor – telkens opnieuw. Na een tijdje had ik er echt geen zin meer in en was alle fun er af. Een hele speelgoed winkel vol met belovende speeltjes maar ik kan er niets van hebben. Alles was te duur Sad

Mijn moeder zocht ook mee naar speelgoedjes maar die dat zij uitkoos zagen er altijd veel stommer uit dan die dat ik wou hebben. Maar ze bleef opgewekt en bleef dingen aanwijzen.

Op een bepaald moment zegt ze :”Leila, kom hier eens naar kijken – dit ga je leuk vinden.”
Het was een bordje waarop je kon tekenen met een pen dat er aanvast zat met een touw – en onderaan het bord was er een schuifknop die je helemaal horizontaal kon doorschuiven. Als je dat deed werd je tekening uitgewist en kon je een nieuwe maken. Het leek wel magisch op een manier. “Vind je dit niet leuk? Je houdt toch van tekenen? Ja je houdt van tekenen kom, koop dit maar!!”

Het zag er helemaaaal niet zo tof uit als alle andere speeltjes. Mijn mama zei dat het van een goed merk was, dat het lang ging meegaan en dat ik een GOEDE KEUZE had gemaakt (heh, veel keus was er niet he…)
Ik was blij dat mijn moeder trots op me was dus zei ik “Oké, ik koop dit.”

Al mijn geld weg. Maar ik was blij want ik had iets voor mezelf nu. Bij het bordje zaten ook plastieken sjablonen die je op het bordje kon leggen en dan moest je met de pen in de groefjes van het plastiek de groeven volgen – en dan verscheen de tekening op het bord.

Na een tijdje was dit wel saai. Er was helemaal niets aan.
Dat is mijn eerste ervaring met geld dat ik me kan herinneren.

Dus wat heb ik van mijn moeder geleerd:

- Spaar je geld
- Koop iets van een merk
- Koop iets dat niet alleen leuk is maar waar je ook iets van leert (tekenen)
- Alles is duur
- Je bent gelimiteerd door de hoevelheid geld je bezit

Interessant – net nu – toen ik naar beneden ging om mijn tabak te halen, kwam er een oude herinnering in me op van toen ik mijn gitaren kocht.

Net als tekenen – is een instrument spelen goed voor je kinderen. Je weetwel, talenten en gaves ontwikkelen – die shit.

Ik wou gitaar leren spelen toen ik klein was want ik genoot van muziek EN het zou mij cool maken.
Mijn vader en moeder waren blij dat ik een instrument wou leren spelen – de goede ouders dat ze zijn – kochten ze mij een akoestische gitaar.

Eigenlijk, MOEST ik een instrument leren spelen. Al van toen ik heel klein was moest ik naar de muziekschool gaan. Daar volgde ik muziek initiatie. Later was dat notenleer en na het zoveelste jaar notenleer moet je een instrument kiezen om te leren spelen.

Toen ik ouder was – maar nog steeds erg jong werden de lessen moeilijker. We kregen dictees (de leerkracht speelt iets op piano en dit moest je dan noteer als noten in een notenbalk), moesten noten zingen, ritmes leren, italiaanse woorden vanbuiten leren,…
Ik haatte het echt om daar naar toe te gaan en het lukte me nooit om voor de hele klas te zingen. (Eenmaal alleen lukte me het echter wel lol)
Al de anderen in de klas waren meisjes (en één jongen) die een prachtige stem hadden en mooi konden zingen en het nog leuk vonden ook. Ik zat daar omdat mijn ouders mij er naartoe gestuurd hadden – niet omdat ik talent had. Het was vanzelfsprekend voor mij dat ik daar naartoe ging – ik had het nooit in vraag gesteld.

Oké, ik ben hier een beetje offtopic aan het gaan.
Dus – na zoveel jaar moet je een muziekinstrument kiezen om te leren spelen. Eigenlijk wou ik harp leren spelen – ik wist dat dit een heel duur instrument was omdat mijn ouders dit duidelijk hadden gemaakt telkens als ik interesse toonde in harpen – dus deed ik niet eens de moeite om het aan te halen als keus – en koos ik gitaar.

Op een dag ben ik gestopt met naar de muziekschool te gaan. De angst en nervositeit “ JE MOET PRESTEREN’-druk – ik kon het gewoon niet meer aan. Vaak moest ik bijna in mijn broek plassen alleen van de gedachte al dat ik binnenkort weer naar de muziekschool moest.
In het begin verzon ik gewoon allemaal smoesjes tegen mijn moeder en kon ik af en toe thuisblijven – maar die smoesjes bleven natuurlijk niet werken. Ik had er zo genoeg van dat ik gewoon huilde en huilde en mijn moeder smeekte niet naar de muziekschool te hoeven gaan. Toen had ze wel door van “Hmm, oké misschien is er echt wel iets…”

Later leerde ik op mezelf gitaar spelen en dan had ik wel plezier. Ik begon toen te sparen voor een elektrische gitaar wat mijn ouders goedkeurde want het was “goed voor mijn ontplooiing”. Wanneer ZIJ besloten hadden dat ik genoeg geld had mocht ik een gitaar kopen – en dat deed ik dus. Het scenario in de gitaarwinkel was eigenlijk heel gelijkaardig met die van toen ik het bordje kocht. Al die mooie gitaren … Telkens als ik er een aanwees, wees mijn moeder direct naar de prijs – en toen wist ik genoeg. Veel keus uit gitaren had ik weer ook niet.
Elektrische gitaar werd ook saai na een tijdje.
Dan kwam ik op het idee dat bass gitaar misschien meer fun ging zijn – dus spaarde ik, kocht één, zelfde verhaal.

Toen had ik zo iets van “fuck al dit sparen – er is niets dat ik kan kopen dat mij beter gaat doen voelen of waardoor ik meer fun ga hebben.”

Kort daarna ging al mijn geld naar sigaretten. Van sigaretten genoot ik tenminste lol.

Sigaretten kopen werd gezien als slecht want al mijn zakgeld ging er elke week aan op en ik bleef elke keer met lege zakken zitten. Dat vond ik oké want ik had toch geen geld nodig voor iets anders.
Wanneer ik mijn ouders vroeg hoe het kwam waarom ik eigenlijk zo weinig zakgeld kreeg antwoordde ze :”Je hebt alles wat je nodig hebt, alles wat je nodig hebt krijg je van ons – dus waarom zou je meer geld moeten hebben?” Dat leek mij een aanvaardbaar antwoord op dat moment.

Maar het was gewoon hun manier om mij compleet afhankelijk te maken van hen.
Dat is zo evil. En ik zag dit pas als het ‘te laat was.

Toen ik op het middelbaar zat werd de vraag gesteld of ik misschien geen studentenjob zou doen tijdens de vakanties. Maar ik had zo iets van “wtf, jullie geven me alles dat ik nodig heb hé, ik heb geen geld nodig – ik ben blij dat het vakantie is ik haat school waarom zou ik in godsnaam een job willen doen? Vakantie is om fun te hebben niet om te werken.”

Ik heb dus nooit een studentenjob gedaan – ik zag hier geen reden toe dus deed ik het niet lol.
In die tijd was het ook al beslist dat ik na het middelbaar naar de universiteit zou gaan en dat mijn ouders mijn studies zouden betalen. Ik zou wel een job nemen eenmaal ik mijn universitair diploma had.

Maar alles liep in het water toen ik besloot niet te gaan studeren…

Ik heb nog steeds geen geld – want al mijn geld gaat naar tabak/sigaretten. De laatste keer dat ik geld heb gespaard was voor een pen en een tablet om te tekenen op de computer (haha ironisch aangezien het eerste wat ik kocht met mijn gespaard geld een bordje was om op te tekenen lol) – ik heb veel aan dit tablet en is het het enigste waar ik geen spijt van heb dat ik het ooit heb gekocht (samen met sigaretten).

Mijn zakgeld limiteert zich nog steeds enkel tot de hoeveelheid die ik nodig heb om tabak te kopen. Ik die ging gaan studeren – daar is niets van in huis gekomen. Omdat er simpelweg niets is dat mij interesseert om te studeren en de enige reden waarom ik zou studeren zou voor mijn ouders zijn of een veilige toekomst te garanderen waar ik een goede job heb en geld. Wat mij ook geen barst kan schelen. Dat is de droom en de angst van mijn ouders – niet de mijne.

Ik had het nooit overwogen dat ik misschien niet ging gaan studeren – en mijn ouders ook niet. Het was een onuitgesproken regel – een wet. Zo zou het zijn en niet anders – en zo had ik mijn acties in mijn leven gepland – a.d.h.v. het plan dat ik zou gaan studeren.

En nu ik het duidelijk heb gemaakt dat ik niet ga studeren – zit ik wel goed in de shit qua geld.
Omdat ik niet studeer, gaan mijn ouders geen kinderbijslag meer krijgen van de regering. Dus willen ze dat ik een job neem om hen dat geld te kunnen geven.

En ze willen nog steeds dat ik ga studeren – vooral mijn vader dan. En dat is wat ik hem ook heb gezegt – dat ik nog wel zou gaan studeren. Hij gelooft dat ik volgend jaar een studie begin (de studie kost 10 000 euro voor 4 jaar omg) en hij is bereid om ervoor te betalen.

De enige reden waarom mijn vader me naar Zuid Afrika heeft laten gaan was namelijk de belofte dat ik na mijn terugkeer een job zou nemen en het jaar erna zou gaan studeren.
Anders zou ik nooit zijn mogen gegaan – en in mijn miserie zou ik hebben toegegeven en iets willekeurigs gaan studeren omdat ik schrik had dat hij mij oftewel ging vermoorden of me uit het huis zetten.

Nooit in mijn leven heb ik mij zorgen moeten maken om geld – en ik heb ook nooit met geld hoeven te werken. Dit was namelijk niet nodig voor het plan/pad dat mijn ouders voor mij hadden uitgestippeld.
En nu ik van dat pad afwijk – zit ik vast.

Ik zit de hele dag thuis – ik kan nergens naartoe want ik heb geen geld. Als ik mijn moeder om geld vraag zegt ze “pak u een job”. Ik kan nergens heen en niets doen want alles kost geld. Het antwoord op al mijn vragen is “pak u een job” of “wanneer ge een job hebt moogt ge dat hebben/kunt ge dit doen”.

Sinds ik nooit heb gewerkt in mijn leven – en ik naar een kunsthumaniora ging – ziet mijn cv er niet al te goed uit om het zwakjes uit te drukken. (Kunsthumaniora staat niet goed op een cv voor het geval dat je dit niet wist – mensen gaan er direct van uit dat je een egocentrisch lui artistietje bent)

Veel opties als job heb ik dus niet.
Ik heb al een hele tijd staan zoeken naar een job en heb een paar sollicitaties binnenkort.
Op een bepaald moment had ik een job – maar het bleek dat ik verdomd hard zou moeten werken voor enkel 500 euro per maand – waarvan ik dan 250 euro nog eens aan mijn ouders zou moeten afgeven – wat er dan overblijft is 250 euro en een afgepeigerde ik.

Dusja,

Bottom Line

Geld is klote.

-------------------------------------------------------------------------------------

28/11/2008

Eén maand later : ik heb nog steeds geen job en ben gestopt met een te zoeken. Mijn frans bleek uit de sollicitaties te slecht te zijn om mezelf te kunnen opgeven als 'tweetalig' wat het enige lichtpuntje was op mijn hele CV. Ik heb zelf veel introspectie gedaan en gewerkt op mijn issues met geld.

Momenteel heb ik nog steeds geen geld - maar ik zit niet meer vast.
Meaning dat ik mezelf niet ervaar als gelimiteerd door het niet hebben van geld.

Mijn ouders werken beter mee wat het aangenamer voor mezelf maakt.

Onlangs heb ik vernomen van een vriendin die wel ging studeren dat ze iets anders studeert dan dat ze wou - ze wou eerst schilderkunst studeren. Maar omdat ze daar "geen job in zag" is ze iets anders gaan studeren (iets dat eerder bij haar moeder past dan bij haarzelf ironie ironie).

Als geld je leidraad wordt ben je snel gefuckt.

Leila