Geld en Leven

 

Ik werd grootgebracht in een gezin en tegen de tijd dat ik mij bewust werd van de problemen gerelateerd aan geld, was het bedrijf van mijn vader al succesvol genoeg zodat ons gezin ruimschoots in alles voorzien was – we hadden een eigen huis, auto’s, voldoende geld voor voedsel en kleren, we konden ons entertainment en de jaarlijkse vakantie veroorloven en andere genoegens. Mijn ouders onderhielden mij door mij in ons huis te laten wonen zonder dat ik huur of voedsel moest betalen, terwijl ik uitzocht wat ik met mijn leven wilde doen. Voor mij heeft deze periode wel even geduurd, want ik kon maar niet beslissen hoe, waar en waarom ik in de wereld zou participeren. Ik probeerde verschillende dingen – school, kunst, muziekprojecten, sprituele studie – maar geen van die velden leek echt voor mij. Want, hoewel ik gesteund werd in mijn zelfexpressie door het comfort van mijn thuisomgeving, kon ik zien dat dit gemak waarmee ik mijzelf kon verkennen in de ‘buitenwereld’ zeker niet gegeven zou zijn – want ik zou moeten overschakelen van het gemak en de vrijheid van expressie die ik tot dan toe genoten had, naar overleven, waarbij ik mij zou moeten onderwerpen aan de compromissen die gemaakt moeten worden wanneer men zich aansluit bij de establishments als banken en onderwijs. Ik was mij hiervan bewust en wilde de steun waar ik thuis op kon rekenen niet opgeven, want ik wilde niet diezelfde weg bewandelen die ik iedereen zag bewandelen – ik geloofde dat ik mijn vrijheid van expressie zou verliezen, indien ik mij zou onderwerpen aan het systeem, en dat ik net als iedereen een slaaf zou worden. Ik ontwikkelde dus ideeën over hoe ik zou kunnen vermijden om mij te binden aan de establishments van het systeem: door bijvoorbeeld schilder te worden en kunst te maken om geld te verdienen, waardoor ik de strijd om financieel succesvol te worden om degelijke materiele steun te verwerven, zou kunnen omzeilen. Maar ik liet het na om werkelijk alles te doen wat nodig is om projecten tot hun einde te brengen. Want er was één ding dat ik mij bleef afvragen: waarom? Wat is de zin hiervan? Ik zou in staat moeten zijn om vrij te leven en te verkennen wie ik ben in deze wereld, zonder angst voor armoede, honger en dood.

Waarom zou ik gewoon een manier vinden om op comfortablele wijze te overleven? Wat is de zin hiervan? En de regels van het systeem zijn van dergelijke aard dat we pas in staat zijn om werkelijk aandacht aan onszelf te besteden, wanneer we eerste genoeg geld verdiend hebben. Dit is wat ik niet kon aanvaarden, waar ik mee in strijd lag – want, ik zou in staat moeten zijn om hier en nu te leven !

Als een dergelijk strijd bestaat, zegt dat dan niets over hoe het systeem ontworpen is? Dat we als menselijke wezens niet automatisch het recht hebben op degelijke steun zodat we onszelf als mensen zouden kunnen verkennen in de wereld? Wanneer we jong zijn, draait het leven niet om overleven – we zijn gewoon hier, we zijn en we leven, drukken onszelf uit, zijn creatief, allemaal in het moment. Maar dit eindigt wanneer we de leeftijd bereiken waarop we ‘de regels van het leven’ moeten leren – de regels om te overleven in het systeem. Voor het overgrote deel worden zelfs creativiteit en zelfexpressie gewaardeerd als bekwaamheden en talenten die vallen onder bepaalde activiteiten als schilderen, muziek, schrijven, enzovoort, en de nadruk komt te liggen op succesvol wezen, naam maken, iets ‘creatiefs’ bijdragen tot het systeem dat creativiteit, expressie en leven ontbreekt.

Het feit dat ‘leven als overleven’ als een zijnswijze, eigenlijk niet bestaat totdat we een bepaalde leeftijd bereikt hebben waarop we ons bewust worden van de strijd van de mensen om zichzelf te kunnen onderhouden in de wereld, betekent dat het leven zelf niet draait om overleven. We hebben het zo gemaakt. We bestaan in een systeem dat het idee, het geloof en de zijnswijze promoot dat we slechts bestaan om een manier te vinden die ons toelaat te overleven in het systeem en een comfortabel bestaan te leiden tot we dood gaan.

Geld is de sleutel. Het aanvaarde uitgangspunt waar we allemaal mee instemmen is de manier waarop geld bestaat. Iedereen aanvaard dat er heel hard voor geld gewerkt moet worden, en dat geld de grootse beloning is in het leven. We zijn geld als de essentie van het leven gaan beschouwen. Want zonder geld zijn we niet in staat om relaties aan te gaan, een gezin te stichten en ons voort te planten. We zijn geprogrammeerd om naar geld te verlangen waarmee we ons een ‘mooie omgeving’ kunnen scheppen om in te leven, en we hebben geld nodig om ons te entertainen in deze wereld, zodat we even onze strijd kunnen vergeten en wat plezier kunnen maken. Geld is wat we verlangen, en wanneer we het bezitten zullen we ons verlangen naar een ‘gelukkig’ en veilig leven kunnen vervullen, in overeenstemming met de standaarden en beelden van ‘leven’ die ons door de media gepresenteerd worden, en in overeenstemming met wat we anderen zien doen. We zijn niets en hebben niets, als we geen geld bezitten. We hebben geld nodig ‘om onszelf te kunnen zijn’ ! Het ding is: dat zijn we al, we zijn al onszelf, maar we weten niet wie we zijn omdat we nooit de kans gekregen hebben om onszelf te verkennen in vrijheid. Het enige wat we van onszelf weten, is wat we doen dag in dag uit. We weten alleen maar wat we moeten doen – we kennen onszelf niet werkelijk, omdat we nooit de kans gekregen hebben om te verkennen wie we werkelijk zijn. We zijn gedefinieerd door ons verleden, onze projecties van de toekomst, en datgene waar we ons in het heden mee bezig houden. Maar beseffen en begrijpen we wat het betekent om werkelijk te bestaan hier als leven? Voorbij de voorgeschreven ideeën die ons aangeleerd en gepresenteerd worden? Neen, voor het merendeel kennen we alleen maar het systeem. We zijn alleen vertrouwd met overleven - activiteit en routine en de noodzaak om onszelf te onderhouden in wat we doen, is het enige wat we kennnen.

Maar wat als we ons gebruik van geld zouden veranderen? Wat als geld in de vorm van steun alreeds gereed en klaar zou zijn bij de geboorte, zodat we de kans zouden hebben om te leven, onszelf te verkennen en begrijpen – in plaats van de manier waarop de dingen nu werken, waarbij mensen het systeem moeten dienen voordat onderhoud en steun verkregen kan worden? Het is perfect mogelijk om een dergelijk systeem te implementeren, maar we zullen nooit overwegen om de manier waarop we geld gebruiken te veranderen, we zullen nooit de uitgestrekte gevolgen overwegen van de manier waarop we geld gebruiken, als we tezeer in beslag genomen worden door onze individuele ‘levensstrijd’. Al het leven moet in overweging genomen worden – één en gelijk – niet slechts één iemand, of een groep, of een land – ik praat hier niet over communisme, maar over een oplossing die gelijke steun voor iedereen in rekening neemt. Want wat zijn we dan werkelijk aan het doen? We nemen onszelf als leven in rekening – en hierin kunnen we zien waar we onszelf als leven hebben afgescheiden van het leven, in luchtbellen van individueel overleven, eigenbelang en verlangen. En de gevolgen van van een dergelijk uitgangspunt zijn zonneklaar: Misbruik, op alle mogelijke manieren. 

Leven is de essentie van het leven. Dat is common sense. Maar de beschaving die we gecreëerd hebben beschouwt de essentie van wie we zijn – leven – als een strijd om eenvoudig genoeg geld te kunnen bekomen om eten te kopen en een onderdak te hebben om ons fysiek lichaam te onderhouden. En als je er werkelijk naar kijkt, voor het merendeel is alles wat wordt aangeboden om aan deel te nemen, als het vinden van een carriere, niet gebaseerd op het verkennen van onze zelfexpressie als leven, maar gebaseerd op een doel dat het systeem helpt zijn bestaan voort te zetten.

Neem het onderwijssysteem – voor het merendeel is dit niets anders dan een instelling die mesnen opleid om in staat te zijn om in de wereld een doel te vinden dat het systeem helpt zichzelf voort te zetten en te onderhouden. Zou het huidige onderwijssysteem nodig zijn indien iedereen die in deze wereld geboren word automatisch genoeg geld had om te eten, zich te kleden, te wonen, om vrij onze expressie te verkennen als wezens, om te bloeien als leven?

Neen, want het leven zou niet om overleven draaien – leven zélf zou de hoofdzaak worden – een onderwijsinstelling om mensen te trainen om te overleven in het systeem zou dus overbodig worden.

Maar wat is leven? De meestenonder ons geloven dat we aan het leven zijn, maar we weten niet eens wie we zijn. We zijn slechts op een robotachtige buwustzijnstoestand aangesloten, waarin leven verstaan wordt als de tijdspanne tussen geboorte en dood waarin we een manier moeten vinden om een soort van vervulling te bereiken.

Vanuit zo’n uitgangspunt, betekent ‘leven’ slechts deelenemen aan werk, activiteiten, entertainment en strevingen die voor ons beschikbaar zgesteld zijn door het systeem. Dit is het gedrag van machines, robotten, van werkers in een bijenkorf.

Een jong kind leeft werkelijk, een kind is gewoon hier – het leeft – het drukt zichzelf uit. Maar bedenk ook dat zelfs een kind niet kan leven, zichzelf verkennen of uitdrukken, als het geboren wordt in een situatie van armoede, honger en geweld.

Het resultaat van onze aanvaarde manier van leven, is dat leven zelf, eten hebben, onderdak en als kind vrij zijn van geweld, geen automatisch recht is.

Wij zijn hiervoor verantwoordelijk. Omdat wij ermee instemmen dat geld een dergelijke macht heeft over ons, zijn we blijkbaar niet in staat om het geldsysteem te veranderen, niet in staat om de realiteiten van armoede, honger en geweld te veranderen. En we zien de oplossing sowieso niet, omdat we volledig in beslag genomen worden door ons uitgnagspunt van eigenbelang.

Het is perfect mogelijk om verder te leven in deze wereld, en tegelijkertijd het uitgangspunt te veranderen van de manier waarop we leven.

Indien niemand verantwoordelijkheid neemt om te veranderen, dan zal niemand veranderen – we zullen er eenvoudig mee blijven instemmen dat alles moet blijven zoals het altijd geweest is.

Neem het leven in overweging, neem wie je zelf bent in overweging. Weet je met zekerheid wie je bent? Of heb je alleen overtuigingen, herinneringen en definities van jezelf, die je hebt ontwikkeld door je deelname in een systematische, op overleving gebaseerde manier van leven?

Als we er allemaal mee instemmen dat geld gebruikt zou moeten worden als een middel waardoor iedereen die in deze wereld geboren wordt de steun krijgt die we nodig hebben om vrij te leven en onszelf te verkennen als leven als wie we werkelijk zijn, dan zal het leven anders zijn. Deze wereld zal anders zijn. Gedaan met zoeken naar vervulling in een beperkt systeem waarin onze creativiteit, expressie en gewaarzijn van wie we werkelijk zijn verdrongen is in de strijd om te overleven.

Niet langer zullen we kinderen in deze wereld brengen om onze persoonlijke verlangens te vervullen – om er voor te zorgen dat onze gekoesterde famillielijn blijft voortbestaan. Niet langer zullen kinderen getraind worden als systeem robotten om in de rij te gaan staan om het systeem te helpen zichzelf voort te zetten, zodat het systeem zou kunnen overleven. 

De sleutel is geld. De deur naar een nieuwe wereld is hier. Maar zolang we onszelf niet erkennen als leven, en niet zien wat we onszelf aandoen door de manier waarop we geld gebruiken te blijven aanvaarden, dan zal er nooit iets veranderen. Dan zullen we nooit het slot opendraaien met de sleutel die al in onze hand ligt. 

Matti